Ekwador

Otoczone pokrytymi śniegiem wulkanami, choć oddalone zaledwie 24 km od równika Quito, jest dziwnym i pięknym miastem, w którym przez cały rok panuje wiosenny klimat. Już w czasach Inków, a nawet wcześniej, było waż-rym ośrodkiem; niestety, nie przetrwały żadne zabytki z tego okresu. Dziś tkankę miasta tworzy kolonialna architektura i rzeźba, będąca pamiątką po hiszpańskiej konkwiście, oraz czyste linie jego nowoczesnej części. Połączenie piękna świetnie za-: - rwanych kolonialnych kościołów i klasztorów ze lśniącą szkłem elegancką wspólną architekturą sprawia, że Quito należy do najpiękniejszych miast Ameryki Łacińskiej. Rozciągająca się u podnóża góry Rucu Pichincha (4790 m n.p.m.) stolica Ekwadoru zawdzięcza nazwę Indianom Quitua. Kiedy rządzone przez Huayna Capaca imperium Inków rozrosło się aż po Ekwador. Indianie zamieszkujący tereny dzisiejszego Quito stawili zdecydowany opór najeźdźcom z Cuzco (dziś w Peru). Ostatecznie Huayna Cápac nie tylko przyłączył ten obszar do swojego królestwa, lecz takżie ożenił się z piękną księżniczką pochodzącą z podbitego ludu i ustanowił północną stolicę swojego imperium w Quito. Wkrótce zbudowano drogę, łączącą Cuzco z Quito, jednak Huayna Cápac wolał rządzić z nowej stolicy. Jego decyzja o podziale królestwa na część północną : południową, a także spory o władzę, jakie rozgorzały mieczy jego dwoma synami, przyczyniły się walnie do upadku imperium. Po śmierci inki Cápaca prawowity następca tronu w Cuzco, Huáscar, zażądał władzy w tym samym czasie co jego przyrodni (choć podobno ulubiony przez ojca) brat Atahualpa, który ogłosił się inką w Quito. Sprawę akcesji dodatkowo komplikowało to, że inkowie nie dziedziczyli tronu wyłącznie na podstawie kolejności narodzin. W wielu przypadkach pierwszy syn władcy był pomijany na rzecz młodszych braci, którzy wykazywali się większymi zdolnościami przywódczymi, mądrością czy- odwagą. W przypadku Huascara i Atahualpy doszło do rozłamu - mieszkańcy obu stolic i regionów opowiedzieli się za swymi pretendentami.